Adelante… / Antaŭen…

    Fin dal titolo, ecco che si chiarisce l’intenzione dell’autore di questo libro. Non nascono mai per caso, i titoli: qui è preso dall’ultima composizione, della quale è il titolo e la figura ispiratrice – la vera ispirazione nascendo infatti dal suono prodotto da quello strumento, dalle sue “rotonde note (che) planano levitano nell’aria (come) piume delicate (e) conquistano in un’aura di poesia e di magia”. Malgrado la “profonda tristezza”, il bicchiere “mezzo vuoto”, il pessimismo di fondo, nella voce del poeta va colto comunque il segnale – che è desiderio, forse, o speranza inguaribile – di una possibile rinascita: “almeno un sorriso di sole”. Suona dunque, a conclusione di questo libro di versi, l’oboe d’amore, e vuole probabilmente configurarsi in una antitesi quasimodiana (il suo essendo un oboe sommerso!): il canto d’amore dello strumento, che nell’ossimoro del poeta si trasforma in “fiocchi caldi di neve colorata (che) toccano il cuore”, dona un momento di magia e stacca l’ascoltatore dal dubbio del suo quotidiano esistere.
   I riferimenti al tempo (anche mediati, esaltati, dal ricordo di figure familiari) sembrano farsi in quest’ultimo libro di Amerigo Iannacone più insistenti del solito. Eppure ci aveva già abituati a registrare insieme a lui eventi scadenze memorie – non sorprende la dimensione del tempo letterario in uno scrittore come lui. Ma qui, più di prima, si avverte, si coglie, il sentimento del passaggio. Sarà anche un gioco, può darsi, chissà… un oraziano come lui a volte si lamenta per far credere di star male, perché noi lettori possiamo avvertire, cogliere il nostro malessere – e rimediare: a lui, a lui basta averci aiutati a capire. E avanti, allora (il titolo della prima poesia è una chiave augurale), poiché fermarsi anche un po’ avrebbe sapore di rinuncia, forse di sconfitta. Avanti, certo! I versi sono
semi (ed è il titolo di un suo libro recente), semi che si spera diano frutti e siano fruttuosi per eredi più degni di quelli che ora vediamo fra di noi dissipare (trascurandola o misconoscendola) l’eredità a disposizione.
   Avanti, dunque, o
adelante, come Iannacone titola la prima composizione; ma, si dovrebbe aggiungere, “con juicio!”: non si può andare avanti senza riflettere che “ogni giorno un grano di vita” se ne va; e allora attenti a non sciupare… ruit hora scrisse il poeta anni fa (in un libro suo fondamentale ancora per leggerne le trame poetiche e insieme esistenziali e morali). Il tempo scorre o lo vediamo scorrere intorno a noi: è nei mesi, nelle stagioni; è nel “mistero” o nel “vuoto” che ci aspetta, in una “ricerca” sempre “senza risposte”. È nello “stupore della morte” (uno dei testi più significativi, dedicato “a mio padre nove anni dopo”), o in un aggettivo (“antico dolore”, “antiche domande che non hanno risposte”).
                                                                      Giuseppe Napolitano

*

     Ekde la titolo, jen klariĝas la intenco de la aŭtoro de tiu ĉi libro. Neniam naskiĝas hazarde la titoloj: ĉi tie ĝi estas prenita de la lasta komponaĵo, kies titolo kaj kies inspira figuro – la vera inspiro fakte naskiĝas de la sono produktata de tiu muzikilo, de ĝiaj “rondaj notoj (kiuj) levitacias ŝvebas en l’ aero (kiel) delikataj plumoj (kaj) konkeras en atmosfero poezia kaj magia”. Malgraŭ la “ega tristeco”, la glaso “duone malplena”, la fona pesimismo, en la voĉo de l’ poeto oni kaptu ĉiukaze la signalon – kiu estas deziro, verŝajne, aŭ nesanigebla espero – de ebla renaskiĝo: “almenaŭ sunrideton”. Sonoras do, je la konkludo de tiu ĉi verslibro, la ama hobojo, kaj volas probable konfiguriĝi en ia antitezo al Kvazimodo (estante la lia submergita hobojo!): la ama kanto de la instrumento, kiu en la oksimoro de l’ poeto transformiĝas en “varmaj flokoj da kolora neĝo (kiuj) tuŝas la koron”, donacas magian momenton kaj deigas la aŭskultanton el la dubo de lia ĉiutaga ekzistado.
   La aludoj al tempo (eĉ mediaciitaj, ekzaltitaj, de la memoro de familiaj figuroj) ŝajnas fariĝi en tiu ĉi lasta libro de Amerigo Janakono pli insistaj ol kutime. Kaj tamen li jam kutimigis nin registri kune kun li eventojn templimojn memoraĵojn – ne surprizas la dimensio de la literatura tempo en verkisto kiel li.
Sed ĉi tie, pli ol antaŭe, oni perceptas, oni kaptas, la senton de la preteriro. Eble estas eĉ ludo, kiu scias… horacano kiel li foje plendas por kredigi farti malbone, por ke ni legantoj povu percepti, kapti nian misfarton – kaj ripari: al li, al li sufiĉas esti helpinta nin kompreni. Kaj antaŭen, do (la titolo de la unua poemo estas bondezira ŝlosilo), ĉar halti eĉ malmulte gustus kvazaŭ rezigno, eble kvazaŭ malvenko. Antaŭen, ja! La versoj estas semoj (kaj tia estas la titolo de lia freŝdata libro), semoj kiuj – oni esperas – donu fruktojn kaj estu fruktodonaj por la heredantoj pli dignaj ol tiuj kiujn nun ni vidas inter ni disipi (per ilia negleto aŭ malaprezo) la heredaĵon je dispono.
  
Antaŭen, do, aŭ adelante, kiel Janakono titolas la unuan versaĵon; sed oni devus aldoni, “con juicio!” (saĝe): oni ne povas antaŭeniri sen pripensi, ke “ĉiutage grajno da vivo” foriras; kaj do atentu ne forĵeti… ruit hora (fluas la tempo) verkis la poeto antaŭ pluraj jaroj (en sia libro ankoraŭ nun fundamenta por legi liajn veftojn poeziajn kaj samtempe ekzistajn kaj moralajn). La tempo fluas aŭ ni vidas ĝin flui ĉirkaŭ ni; ĝi estas en la monatoj, en la sezonoj; ĝi estas en la “mistero” aŭ en la “malpleno” kiu nin atendas, en la “elserĉo” ĉiam “sen respondoj”. Ĝi estas en la “La surprizo de la morto” (unu el la tekstoj pli signifoplenaj, dediĉita “Al mia patro, post naŭ jaroj”), aŭ en adjektivo (“antikva doloro”, “antikvaj demandoj kiuj ne havas respondojn”).
                                                                             Jozefo Napolitano

Annunci

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione / Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione / Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione / Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione / Modifica )

Connessione a %s...


%d blogger hanno fatto clic su Mi Piace per questo: